کارمان از یک قدم٬ ماقبل پرده نشین شروع می‌شود!
مجتبی رحماندوست
تاریخ انتشار : سه شنبه ۲۳ دی ۱۳۹۳ ساعت ۱۱:۴۶
کارمان از یک قدم٬ ماقبل پرده نشین شروع می‌شود!
فرهنگ - احیا: گروه‌های مذهبی٬ خصوصا آن چه که ما ذیل عنوان هیئت‌های مذهبی دسته بندی می‌کنیم٬ با پدیده‌های هنری جدید سه رویکرد متفاوت دارند٬ یکی گروه معتقدند که هنرهایی مانند فیلم سازی و سریال سازی و ... نیاز نداریم و مطلقا بهره گیری از آنها نمیتواند دردی از ما را دوا کند. اما در مقابل گروهی هم هستند که تلقییشان طور دیگری است. این گروه دوم معتقد است که خیر٬ ما باید فرزند عصر و زمان خویش باشیم و از همین جا استدالال میکنند که میبایست نوه مواجههیمان با هنرهایی مانند موسیقی و فیلم سازی و... را طوری سامان دهیم که به یک مدل بومی برسیم. گروهی هم هستند که از مدل سنتی به کلی فاصله میگیرند و معتقدند هنرهای جدید را هم نمیشود بومی کرد و یا اگر میخواهند به سمت بومی سازی بروند معمولا در نظر دارند آن مدلهای سنتی ترویج٬ تبلیغ و عزاداری را به کل با این مدلهای جدید تعریف کنند. همین اتفاقاتی که در برخی هیئتها میافتد و مدلهای عجیب و غریب تصویر برداری و ... که مرسوم نیست استفاده میشود از همین اعتقاد سرچشمه میگیرد.

اما مسلما گروهی که راه میانه را میرود به صواب نزدیکتر است. چون از یک طرف با سنت قهر نکرده است و هم طوری در دامن هنرهای جدید نیفتاده که سنت را استهاله کند. نمونهای از این میانه روی که عرض شد را در سلک امام میشود یافت. وقتی مبارزات انقلابی در سالهای ۵۴ به بعد بسیار ترویج پیدا کرد همه هیئتهای مذهبی به تبدیل شدند به هیئتهای سیاسی٬ همین هیئتها بعد از انقلاب مات و مبهوت ماندند که حالا چه کار باید بکنند. هیئت را سیاسی ادامه دهند یا خیر به مدل سنتی برگردند.

امام درباره این مهم فرمودند باید به شکل سابق خود برگردید. اما در عین حال از ورود ژانرهای مختلف به چنین مدل عزاداری مخالفت نکردند. حالا با هنرهایی مانند فیلم سازی و موسیقی و... نباید به کل مخالفت کرد و در عین حال مراقب بود که نبایستی از طرف دیگر بام افتاد. درباره این بومی سازی ولی باید بسیار دقت کرد. درباره سریال پرده نشین هم مطلبی که در پی آورده میشود بسیار اهمیت دارد. چرا که نقطه ثقل بومی سازی هنر از نظر اینجانب میباشد. به نظر من میبایست بومی سازی هنر از مجرای خودش حرکت کند. مثلا نباید پدیدهها هنری را مستقیم وارد سنتی مثل هیئت کنیم که ما هر چه داریم از آن است. ما اگر از داستان شروع کنیم. از قصه پردازی آغاز کنیم. محتوای سنت و هیئت و منبر را در قدم اول ببریم به سمت داستان کردن و رمان کردن٬ آنگاه به فکر ساخت سریال و فیلم سینمایی بیفتیم٬ از نظر من موفقیتهای چشمگیرتری حاصل خواهیم کرد. در این صورت همه زوایایه سنتی مثل منبر و هیئت در با هنر اجین میشود. حتی نحوه استفاده از سختافزارهایی مانند تصویربرداری و... هم بومی میشود. چرا؟ چون همه محتوای را یک باره با یک نظرگاه بومی روایت کردهایم و مسلما سختافزاری که از آن محتوای داستان شده برمیخیزد نیز بومی است و با سنت سنخیت دارد. سریال پرده نشین سریال خوبی بود و جلب توجه کرد. اما به نظر من باز هم نیاز داریم که در یک قدم ماقبل٬ به فکر باشیم و چنین محتواهایی را در قالب رمانها و داستانها غنی شکل دهیم و بعد به منصه اجرا بیاوریم. آن موقع همین استقبالی که از این سریال شده است چندین برابر خواهد بود.
Share/Save/Bookmark
کد مطلب: 2303